Słowackie Tatry Zachodnie i nie tylko

Tam w busa na Łysą Polanę (nawet nie musiałem długo czekać na odjazd) i w Tatry.

Na początku szlak biegnie wzdłuż Białki (Bela voda) bitą drogą pnącą się leniwie ale nieustannie do góry. Przy leśniczówce tablica oznajmująca, że szlak jest otwarty od 15-06 do 31-10 (ponieważ był 17-06 bezstresowo mogłem iść dalej).

Teren zagospodarowany, co 10-15 minut mijałem wiaty z ławeczkami i stolikami.

Widoki jak to w Tatrach, bajeczne, strome urwiska i zębate szczyty.

Droga powoli zmieniła się w ścieżkę i zaczęła wspinać się zakosami w stronę Litworowego Plesa. Chwilami kropił deszcz, lecz na podejściu byłem taki zgrzany, iż krople parowały zanim zdążyły mnie zmoczyć.

Po drodze zostałem wyprzedzony przez człowieka w sandałach, szedł sprawnie i szybko tak więc na pewno były to sandały górskie. A szlak wciąż pod górę.

Zmrznute Pleso jak sama nazwa wskazuje wciąż było jeszcze częściowo pokryte lodem.

Nieco powyżej rozstaje, ja udałem się na Przełom w stronę Zbójnickiej chaty.

Na zboczu zalegały jeszcze spore płaty śniegu, lecz można je było pokonać bez większych problemów. Przy samej przełęczy trochę łańcuchów. Musiałem chwilę odczekać aż minie mnie grupa anglików (a przynajmniej anglojęzycznych).

Zejście do Zbójnickiej chaty parszywe już chyba lepszy byłby śnieg niż zalegające śliskie błotniste rumowisko. W schronisku spokój niewielu gości.

Nocleg 350 koron ze śniadaniem (łóżka numerowane jak fotele w kinie) piwo 50 koron.

Przed wieczorem całkiem się wypogodziło, chmury poszły precz i można było bez przeszkód podziwiać cudowne krajobrazy.

Od rana przepiękna pogoda, termometr pokazywał co prawda tylko 10 stopni ale prażące słońce pozwalało spokojnie paradować w krótkich spodenkach i koszulce.

Śniadanie całkiem niezłe tylko jak dla mnie chleba było ciut przymaławo.

Podejście na Przełom zdecydowanie łatwiejsze niż wczorajsze zejście. Na szlaku w stronę Polskiego Hrebienia widziałem kozicę. Na samym Hrebieniu dłuższy odpoczynek, piękna pogoda pozwalała na podziwianie okolicy.

Po pobliskiej skalnej ścianie wspinali się taternicy (horolezcy), żaden niestety nie spadł, nuuuda. Dużo ciekawsza była rodzina świstaków (3 szt.) która bawiła się nie zwracając na mnie większej uwagi, biegały, mocowały się i w ogóle w prześmieszny sposób dokazywały zapewniając mi rozrywkę na prawie pół godziny (niestety były zbyt ruchliwe aby zrobić im zdjęcie). W końcu trzeba było ruszyć w dalszą drogę.

Dolina Velicka jest śliczna nawet „perła” architektury Sliezky Dom nie jest jej w stanie poważniej oszpecić. Walnąłem tam browara (39 koron) i ruszyłem w stronę Batizowskiego Plesa. Pogoda powoli zaczęła się zmieniać. Przy jeziorze zaczęło mżyć, a później to już nawet poważnie padać, nie było wyjścia zawinąłem się w pelerynę i powoli ze względu na śliskie kamienie zacząłem iść w stronę Popradzkiego Plesa.

Po drodze przestraszyła mnie para kozic omal mnie nie stratowały skręcając ostro w ostatniej chwili, później przed Osterwą wyprzedziła mnie cała grupa angielskojęzyczna (jeden facet i trzy kobitki) początkowo lekko mnie to zestresowało, ale pomyślałem że gdybym tak jak oni nie miał na sobie nic od deszczu to też bym zapieprzał jak mały samochodzik.

W połowie zejścia do Poradzkiego Plesa przestało padać, a chwilę później zaczęło nawet przygrzewać słońce. Tamtejsze schronisko jest to tzw. Horsky Hotel tak, że i cena za nocleg była Hotelowa 420 koron za łóżko w zbiorówce. Ponieważ jedynka z umywalką kosztowała 470 koron postanowiłem podarować sobie odrobinę luksusu (piwo 40 koron)

Rozpocząłem wreszcie eksploatację dziewiczych dla mnie terenów.

Już przed 8:00 byłem na szlaku, przez Miengusowską dolinę na Koprowski Stit.

Trasa bardzo fajna widokowo i dobrze poprowadzona, szybko robi się wysokość bez potrzeby łażenia na czworakach. Panoramy niesamowite nieziemsko wyglądają ściany Mięguszowieckich i Cubryny. Powyżej Koprowskiego sedla zalegające płaty śniegu przykrywały oznaczenia szlaku co powodowało drobne problemy orientacyjne ale cóż to dla starego trapera, azymut na wierzchołek i dzida.

Z Koprowego można popatrzeć sobie od góry na Szpiglasową przełęcz, widać też dobrze Zadni Staw w Dolinie Pięciu Stawów Polskich i w ogóle fantastyczne widoki z każdej strony.

Powrót nad Popradzie Pleso tą samą drogą, później ścieżką dydaktyczną (naucny chodnik) przez Trigan do Szczyrbskiego Plesa.

Tam zaczęło tak prać żabami że zagoniło mnie do drogiej knajpy (piwo 55 koron !!) ale człowiek nie świnia żeby tak o suchym pysku siedzieć.

Zwiedziony elegancki wystrojem i miłą obsługą zamówiłem zapiekankę ziemniaczaną.

A przecież po ładnych kilku latach włóczenia się po Słowacji wiedziałem, że ziemniaków się tam nie zamawia bo zawsze podają (jak na polski gust oczywiście) twarde i niedogotowane, co również i tym razem mnie spotkało i nie pomogła nawet słuszna ilość cebulki ekstra przypieczonej, sera i boczku, bez piwa nie przechodziło nawet bardzo głodnemu turyście.

Po deszczu spokojnym krokiem podreptałem sobie do Chaty pod Soliskiem, na podejściu komary kąsały straszliwie, ale jakoś przeżyłem.

Na miejscu okazałem się być jedynym gościem ale jak mnie poinformowali mogłem być tylko 2 dni bo później mieli już obstawiony komplet co nie jest tam jakąś wybitnie trudną sprawą ponieważ jest tylko 11 miejsc noclegowych gdyż główną rolą tego przybytku jest bufet (nocleg 300 koron, piwo 50 koron Kłopoty z wodą)

Aby zdążyć przed deszczem wyszedłem po 6:00, część betów pozostawiłem w schronisku i szedłem na lekko (peleryna+polar+picie). Trasa początkowo niezbyt uciążliwa, jedyny kłopot to muchy i komary, których nie zrażał nawet odór przepoconej koszulki.

Od krywańskiego żlebu szlak staje dęba i wymaga orientacji w terenie, prowadzi rumowiskiem wielkich głazów, a później skalistą granią. Ostatnie kilkanaście metrów przed szczytem to już wspinaczka na czworakach, łatwa, ale zejście w czasie deszczu mogło by być przeżyciem nieco ekstremalnym. Pogoda cały dzień się „kisiła”, lecz koniec końców nie padało w ogóle. Widokowo nieco inaczej niż poprzednimi dniami, skaliste ściany Wysokich Tatr tylko od czasu do czasu majaczyły spoza chmur, za to doskonale było widać Tatry Zachodnie i Niskie.

Sporo ludzi, głównie Słowaków, ale Polacy i angielskojęzyczni też się trafiali.

W założeniu miał to być dzień wypoczynkowy. Wcześnie Rano Furkotską Doliną na Bystre Sedlo. Droga doliną łatwa bez jakichś sensacji, widokowo ładnie robi się dopiero od Wahlenbergowego Plesa, za to samo podejście na przełęcz niezbyt łatwe i kiepsko oznakowane, a już zejście do Doliny Młynickiej to już było to co tygrysy naprawdę lubią, stromo, krucho i cholera wie którędy prowadzi szlak, dzięki temu dobrze przestraszony człowiek zapomina o zmęczeniu.

Po szczęśliwym zejściu w jednym kawałku nad Capie Pleso, usiadłem i przez 20 minut podziwiałem okolicę czekając aż mi adrenalina wyparuje.

Później zejście do Szczyrbskiego plesa powolne i spokojne, aby nacieszyć się ostatnimi chwilami w Tatrach Wysokich.

Na dworcu okazało się, że autobus do Pribyliny mam prawie za 5 godzin,

 Tak więc żeby nie żłopać przez ten czas piwska (Staropramen 30, Topvar 20 koron) zabrałem się pieszo do Podbanskich. Droga nieciekawa las + komary, miejscami połamany las + gzy, przy Trzech Studniczkach poziomki, absolutnie nie polecam lepiej jechać autobusem, ale tamtędy mało co jeździ (do Pribyliny najłatwiej się dostać od strony Liptowskiego Mikulasza)

Po dotarciu mały dylemat, szukać kwatery we wsi czy też zaryzykować marsz w ciemno do Raczkowej doliny, zdecydowałem iść.

Nie przeszedłem nawet 50 metrów, kiedy zatrzymał się jakiś miejscowy i zapytał gdzie idę, odpowiedziałem, że tak dokładnie to nie wiem, ale szukam noclegu na dwa dni.

Zaprosił do samochodu i powiedział, iż na dwa dni to nie, ale na jedną noc to będzie OK.

Okazał się być on pracownikiem kempingu i ulokował mnie w tamtejszym hoteliku (Ubytovnia Jakubina) „na lewo” bez meldowania za 200 koron. Z resztą wg. oficjalnego cennika, nocleg kosztował tam 230 koron, lecz nie chcieli mnie przyjąć na dłużej bo mieli już zarezerwowany komplet (piwo w barze 20 koron)

Rano siąpił lekki deszczyk, ale nie zrażony wyruszyłem rano na Otargańce.

Nużące podejście na Osteredok za to później prześliczna graniówka. Do tego chmury się rozeszły i zrobił się przepiękny dzień. Zwolniłem i posuwając się powoli noga za nogą smakowałem piękno każdej chwili. Doszedłem do granicy polsko-słowackiej tam paskudne zejście z Jarząbczego Wierchu i męczące podejście na Wołowiec.

Na szczycie zlegnąłem na słonku na pół godzinki, a dookoła miałem widoki jak na reklamówkach.

Później ruszyłem na Rohacze, w pewnym momencie pojawił się problem, odezwała się natura, musiałem gdzieś postawić kloca.

Udało mi się znaleźć kawałek miejsca gdzie czynność ta nie była zagrożeniem dla życia i pomiędzy jedną, a drugą grupą turystów udało mi się tego w ekspresowym tempie dokonać.

Ostry Rohacz to sama rozkosz, wspinaczka po łańcuchach, miejscami bez łańcuchów, taka Orla Perć w miniaturze, później na Płaczliwym dało o sobie znać już zmęczenie i aż tak bardzo nie cieszył. Następnie mozolne zejście ze Smutnego Sedla do Ziarskiej Chaty, kolana błagały o litość, a wyschnięte gardło wołało o łyk wody, po drodze spotkałem małą żmiję, z początku wziąłem ją za przerośniętego padalca, ale bliższa obserwacja charakterystycznej głowy i zygzaków pozwoliła dokładnie ustalić gatunek gada.

W Ziarskiej Chacie nocleg 150 koron, ale nie było miejsc, więc pani ulokowała mnie na materacach w pobliskim baraczku bez wody i kibla za jedyne 50 koron (piwo 30 koron)

Rano deszcz, lecz ponieważ miałem nocleg na dwa dni i mogłem pozostawić większość betów zdecydowałem się zaryzykować. Początkowo wydawało się, że nie jest to najlepszy pomysł, ale już przy Zairskim Sedle przestało padać i momentami pokazywało się nawet słońce. Łatwe przejście granią przez Smerek na Baranec, widoki od czasu do czasu bywały, w przerwach między chmurami majaczyły chwilami Rohacze, Tri Kopy i Otargańce.

Zejście z Małego Baranca było przedzieraniem się przez dżunglę z kosodrzewiny.

Na dole w Horskiej Chacie „Oreśnica” zafundowałem sobie za 200 koron solidny obiad z dwóch dań + 2 piwa i powolutku skrajem lasu udałem się w stronę wylotu Ziarskiej Doliny.

Trasa prowadziła głównie bitą leśną drogą, dziurawym asfaltem i momentami leśną ścieżką, od czasu do czasu niezłe widoki na Niskie Tatry.

Później ok. 1,5 godziny łagodną ścieżką do Ziarskiej Chaty (a była też opcja asfaltowa)

W schronisku jako atrakcja objawił się pies rasy wilczur, który położył się w korytarzu przed drzwiami wejściowymi. Nic nie robił nawet nie warczał tylko sobie leżał tak, iż żeby wejść do środka trzeba było nad nim zrobić duży krok.

Za pierwszym razem było to przeżycie, ponieważ bestia nie była mała.

Od baraczku gdzie spałem do wejścia do schroniska było nie więcej jak 10 metrów tak więc nie przebierając się wyskoczyłem wieczorkiem na jedno piwo, w międzyczasie zaczęło tak sakramencko lać, że musiałem wypić pięć co by nabrać odwagi na przebiegnięcie drogi powrotnej do śpiwora.

Od rana słoneczna pogoda, po wczorajszym wypoczynkowym dniu czułem parę w nogach.

Szybkie podejście na Smutne Sedlo i później granią Przez Tri Kopy i Hrubą Kopę na Banikov.

Szlak wymagający górskiego obycia, sporo łańcuchów i trochę wspinaczki. Niedziela więc kupa ludzi ale sympatycznych.

Z Banikova krótki „odskok” na Prislop i powrót, w zasadzie tylko po to żeby „zaliczyć” dwutysięcznik. Widoki zaczynają już powoli powszednieć, ale przynajmniej wiem, że Wołowiec z Hrubej Kopy od strony słowackiej faktycznie przypomina grzbiet wołu, a Rochacze to jego rogi. Z Banikovskiego Sedla długie zejście do Rohackiej Doliny, po drodze cudnej urody Rohacki Wodospad.

W dolinie kłopot, bo w Polsce skończył się już rok szkolny i zaczęli się zjeżdżać ludzie, w Zvierowce i w Primuli nie było już miejsc turystycznych tylko pozostały wolne miejsca hotelowe. Na szczęście udało mi się spotkać jednego Czecha, który tak jak i ja wędrował sobie samotnie i na dwie osoby na spółkę 920 koron za pokój to już było do przyjęcia.

Za to żarcie było tanie i niezłe, zaszalałem i zaordynowałem sobie medalion z jelenia z borówkami + piwo + frytki i sałatki za 250 koron, ale mam chyba chamskie podniebienie bo chociaż mi smakowało to specjalnej różnicy w stosunku do wołowiny nie widziałem, mięcho to mięcho byle się nie ruszało.

Podejście Spaleną Doliną na Banikowskie Sedlo, dalej Pachola i granią przez Spaleną na Salatin. Widoczność kiepska, szczyty przykryte chmurami, a mgła ograniczała widoki Orawy i Liptowa. Stawiając stopę na wierzchołku Salatina zdobyłem ostatni oznakowany turystycznym szlakiem słowacki dwutysięcznik na którym mnie jeszcze nie było.

Uczciłem ten wyczyn 5-minutowym postojem i łykiem mineralnej.

Dalszy marsz na Brestową, ostatni tatrzański wierzchołek, rzut oka wstecz (bardzo ciekawe chmury) i dalszy marsz na Siwy Wierch.

Nic na mapie nie wskazywało, że może mnie spotkać coś ciekawego, a tu bardzo miła niespodzianka, zejście z Siwego Wierchu w stronę Białej Skałki jest cudowne, fantastyczne, niesamowite !!!!, to już zdecydowanie nie są tatry, to jest tak jakby ktoś najpiękniejsze skalne widoki z Jury Krakowsko-Częstochowskiej , zebrał w jednym miejscu i uatrakcyjnił o możliwość kilkusetmetrowego lotu w wypadku fałszywego kroku.

Po kilkugodzinnym marszu zapomniałem w jednej chwili o zmęczeniu i skupiłem się na podziwianiu zębatych blanków skalnej fortecy, oraz skamieniałych stworów (niedźwiedzi, rycerzy, srających krasnoludów i innych niezidentyfikowanych)..

Szlak nie jest łatwy, miejscami łańcuchy, często trzeba iść na czworakach, ale naprawdę warto. Do Hut doszedłem około 19:00, znalazłem bardzo fajny pensjonat („Rohacan”) nocleg 270 koron piwo 30 koron, niestety tylko butelkowe, bo beczkowe wypili poprzedni goście, za to gospodyni w ramach rekompensaty poczęstowała mnie borowiczką własnej roboty.

Przez całą noc lało i grzmiało, nad ranem nieco przycichło, wybrałem się więc na spokojną wycieczkę dolinami gór Choczańskich. Najpierw Kvaczańska, takie ichniejsze Homole tylko że dłuższe i dziksze. Dolina śliczna niestety szlak poprowadzony niezbyt ciekawie, tylko kilka miejsc atrakcyjnych widokowo.

Po drodze stare zabytkowe młyny i można wyskoczyć do krótkiej ale prześlicznej doliny potoku Borovcanka która wygląda jak kawałek Słowackiego Raju.

Następnie z miejscowości Kvacany do Prosieka polną drogą łąkami, skrajem lasu, szlak na mapie VKU Harmanec 3 wydanie jest zaznaczony jako ścieżka dydaktyczna (naucny chodnik) i faktycznie w Kvacanach ma takie oznaczenie (biały kwadrat z zieloną ukośna kreską) natomiast w terenie i w Prosieku jest to już klasyczny szlak żółty.

Dolina Prosiecka jest prześliczna, podejrzewam że u nas byłą by nazywana wąwozem, szczególnie piękna jest w górnym odcinku i przy wodospadzie, przejście nie jest trudne, trochę łańcuchów i drabin. Z doliny wychodzi się na cudowne łąki na Svoradzie, takie że tylko położyć się i słuchać śpiewu ptaków, co też z rozkoszą uczyniłem.

Po drodze mały szok, sklep spożywczy w Velkim Borowym otwarty we wtorki w godzinach 6:30 do 8:00 (naprawdę to nie pomyłka) w związku z czym kolacja i śniadanie na drugi dzień składały się już tylko z piwa.

Uprzejmy pan gospodarz podrzucił mnie do Zuberca oszczędzając mi godzinę marszu po asfalcie, następnie zielonym szlakiem do Oravic, na długim odcinku biegnie on asfaltową szosą lecz ruchu nie ma i idzie się spokojnie. Nad głową latały jastrzębie , w krzakach śpiewały ptaszki, a w lesie melodyjnie rzęziły piły drwali.

 Poźniej drogą przez Vitanową i Hladowkę do przejścia granicznego w Suchej Horze.

Miałem co prawda łapać po drodze jakiś autobus ale tak się jakoś złożyło, że pokonałem całą trasę na własnych nogach, degustując w przydrożnych sklepikach różnorakie produkty słowackich browarów i podziwiając Orawę, z jednej strony Babia Góra i Pilsko, a z drugiej Tatry. Pomimo chmur dzięki silnemu wiatrowi widoczność była całkiem niezła i również ten ostatni dzień sprawił mi dużo radości;.